"De zomer voorbij!"

Ik loop het gevaar om heel oubollig over te komen, maar wat gaat de tijd toch snel! De herfst is nu echt ingetreden en het schaatsseizoen staat voor de deur. Dit weekend rijd ik mijn eerste trainingswedstrijd in het Zuid-Duitse Inzell en aan het einde van de maand staat de kwalificatiewedstrijd voor de World Cups alweer op het programma. Langzaam maar zeker begint een licht gevoel van nervositeit mijn lichaam binnen te sluipen. Ik heb namelijk een andere zomer gehad dan de vorige en het is extra spannend om te kijken hoe die keuzes hebben uitgepakt. Zo vlak voor de start van het nieuwe seizoen lijkt me dit een mooi moment om nog één keer terug te blikken op mijn zomer.

Zoals in mijn blog van april al te lezen was, heb ik dit jaar namelijk besloten om het roer om te gooien. Ik had het gevoel dat ik de afgelopen jaren een beetje stil was komen te staan rond de derde of vierde plek en, zoals jullie vast kunnen begrijpen, is dat absoluut niet de plek die ik ambieer. Ik heb me goed kunnen oriënteren en na verschillende gesprekken heb ik besloten om met het nationale team van Italië te gaan trainen. De bondscoach van Italië is Maurizio Marchetto en hij staat bekend om zijn zware trainingsprogramma. Dat kan weleens precies zijn wat ik nodig heb. Ik heb vaak gemerkt dat ik me door meer trainen beter voel. ‘Ja logisch’, denk je nu misschien, maar hierbij doel ik bijvoorbeeld op taperen voor een grote wedstrijd. Taperen houdt in dat je na hard trainen gas terugneemt, om zo op het juiste moment boven jezelf uit te kunnen stijgen. Echter, als ik in zo’n week voor een grote wedstrijd me niet genoeg inspan, voelen mijn benen raar en ‘springerig’ en krijg ik juist helemaal geen power meer op het ijs. Ik moet juist door blijven trainen, zodat ik me sterker voel. Ondanks misschien enige vermoeidheid. 

Tot zover geen gebrek aan inspanning. We hebben deze zomer veel trainingsuren gemaakt. Veel fietsen, uren in het krachthonk en ook heel veel op het ijs. Nog nooit heb ik zoveel getraind als dit jaar. Af en toe zat ik er helemaal doorheen, want naast meer zwaarder trainen duren de trainingskampen langer dan ik gewend ben. Op sommige momenten betrapte ik mezelf er soms op dat ik trainingen aan het aftellen was. Nog 5 trainingen en dan zit het trainingskamp erop, nog 4, nog 3… Gelukkig heb ik op dit soort momenten een team om je heen. Hier heb ik veel steun aan en kan ik toch tot het uiterste blijven gaan. Iedere training weer. Als de laatste dag van het trainingskamp dan is aangebroken moet ik vaak nog wel even slikken. De keuze om met de Italiaanse ploeg te trainen heeft ook tot gevolg dat ik alles zelf moet betalen. Toen ik met de Nederlandse ploeg trainde had ik hier nooit zorgen over. Op zo’n moment besef je des te meer wat de sponsoren al die jaren voor me gedaan hebben. 

Ik ben dan ook super blij dat ik eind vorige maand mijn samenwerking met enie.nl bekend kon maken. Natuurlijk was ik ook de afgelopen anderhalf jaar al ambassadeur voor enie.nl, maar nu we onze samenwerking konden uitbreiden hoop ik nog meer mensen te kunnen inspireren om voor duurzame energie te kiezen. Het is natuurlijk geweldig als iemand mij kan helpen om de rekeningen te betalen op weg naar de Olympische Spelen, maar eerlijk gezegd is het nog veel mooier als diegene ook nog helpt om mijn andere doel te verwezenlijken. Ik wil er namelijk ook voor zorgen dat de wereld een beetje groener wordt door duurzame energie voor iedereen mogelijk te maken!

Tot volgende maand,

Marrit