Olympische Kwalificatie

Jaaaaaa!!! Ik ga weer naar de Olympische Spelen! Ik ben ontzettend blij en trots dat ik Nederland weer mag vertegenwoordigen op de 500m, 1000m, 1500m en ploegenachtervolging. Als ik het zo zeg, lijkt het alsof echt alles goed ging afgelopen week, maar wat was het spannend. Nu het OKT achter de rug is, voel ik pas echt hoe gespannen ik eigenlijk was de afgelopen 10 dagen. Er is echt een last van mijn schouders is gevallen. Mijn droom om nog een Olympische gouden medaille te winnen is nog steeds binnen bereik!

Enorme opluchting
Het was absoluut geen vanzelfsprekendheid dat ik me zou plaatsen. Na mijn rit op de 1500m dacht ik zelfs echt even dat ik het niet gehaald had. Mijn rit liep niet helemaal lekker en ik in de laatste ronde viel ik helemaal stil. Ik kwam over de streep in de 3e tijd tot dan toe en na mij kwamen nog de Olympische kampioen van Sochi (Jorien ter Mors) en de vrouw in vorm (Antoinette de Jong). Ik zag de bui al hangen. Sterker nog, toen beide vrouwen mijn tijd niet gehaald hadden, kon ik het eerst niet eens geloven. Ik keek wel drie keer op het scorebord om er zeken van te zijn. En toen... wat een opluchting en blijdschap! Natuurlijk had ik al tickets op de 1000m en 500m op zak toen ik de 1500m reed, maar de 1500m is mijn beste afstand en de afstand waarop ik internationaal het best presteer. Die wilde ik absoluut niet missen!

Nederlander in hart en nieren
Misschien weet u dat ik de afgelopen twee jaar met de Italiaanse nationale ploeg heb getraind en ik mij ook met hen voorbereid op de Olympische spelen. Er zijn dan ook heel veel mensen die mij gevraagd hebben waarom ik niet “gewoon” voor Italië ga schaatsen. Ik ben immers getrouwd met een Italiaan en een Italiaans paspoort zou ik zo kunnen aanvragen. Tsja, als je er nuchter naar kijkt, zou dit zou in theorie misschien mogelijk zijn. Ik zou me dan al tijdens de worldcups moeiteloos voor de Olympische spelen hebben geplaatst en tussen kerst en nieuwjaar gewoon op trainingskamp zijn gegaan. Dus minder plaatsingswedstrijden, meer zware trainingen en misschien een hoger niveau?

Maar… stel je eens voor dat mijn droom in vervulling gaat en ik straks in PyeongChang op de hoogste trede van het podium mag springen. Stel je eens voor dat ik dan het Italiaanse volkslied zou horen in plaats van het Wilhelmus. Dat klopt gewoon niet. Dat zou het hele gevoel anders maken. Want hoewel ik zeker ook van Italië en de alpen ben gaan houden, ben ik echt een Nederlander in hart en nieren. Ik ben er trots op straks weer met Nederland op mijn rug naar Korea te mogen en hoop heel Nederland blij te maken met een mooie medaille. Ik zal er alles aan doen!

Ik wens iedereen een succesvol 2018 toe!