Zomer in Berlijn

De maand juli stond voor mij in het teken van het zomerijs. Zoals jullie weten heb ik het dan (helaas 😊) niet over lekker Italiaans schepijs, maar over pittige schaatstrainingen. Eerst zijn we twee weken in Heerenveen op trainingskamp geweest, waarna er nog twee weken in Berlijn volgden. Ik heb het gevoel dat ik in deze maand weer een hele stap heb gemaakt op mijn weg naar PyeongChang. Natuurlijk zijn alle zomertrainingen belangrijk en ik onderschat zeker de noodzaak van conditionele trainingen op de fiets niet, maar schaatsen, dat is toch net weer even wat anders. Dit is waar het allemaal om draait. Het is dan ook superfijn om ook in de zomer even echt een periode alleen op het schaatsen te focussen en te werken aan de techniek.

DE GROTE STAD

Maar eerlijk is eerlijk, Berlijn is voor mij dan niet meteen de mijn favoriete plek om dat te doen. Niet persé om de ijsbaan, die is wellicht een beetje oud en grijs en zeker niet zo mooi als ons nieuwe Thialf, maar het ijs is altijd prima. Wat Berlijn voor mij minder maakt is dat het zo’n grote stad is. Aangezien we tijdens zo’n trainingskamp eigenlijk nauwelijks tijd hebben om van de geneugten van een grote stad te genieten, ervaar ik vooral de lasten van de stad. Dat betekent drukte op straat en daardoor niet altijd even goed slapen (hoera voor de oordoppen!). Maar ook dat het altijd een paar graden warmer is dan buiten de stad. Hierdoor slaap je ook weer minder goed en bovendien is het lastig voor de middagtrainingen die vaak buiten zijn, omdat je bij hoge temperaturen gewoon minder productief bent. Dit geldt overigens ook voor niet sporters; de arbeidsproductiviteit gaat boven de 25 °C met 2% omlaag per graad temperatuurstijging (bron: kennisportaal ruimtelijke adaptatie).

STEDELIJK HITTE-EILAND

De hogere temperatuur in de stad ten opzichte van het buitengebied, staat bekend als het ‘stedelijk hitte-eiland effect’ (urban heat island effect of UHI). Het hitte-eiland effect wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheden warmte absorberende materialen zoals asfalt, steen en beton, gebrek aan verdamping en de uitstoot van warmte door gebruik van energie in de industrie, huishoudens, gebouwen en het verkeer. Het verschil tussen de temperatuur in de stad en het buitengebied kan ’s nachts oplopen tot wel 7 °C!

ZWETENDE BOMEN

Het hitte-eiland effect kan worden tegengegaan door natuur in de stad te brengen. Natuurlijk denk je dan meteen aan schaduw van een boom, waardoor je lekker koel zit. Maar nog belangrijker is het effect van de transpiratie van bomen en planten. Bomen nemen water op uit de bodem en verliezen water door verdamping via de huidmondjes op de bladeren. Maar ongeveer 1% van het water dat een boom opneemt blijft ook daadwerkelijk in de boom. Een enkele grote boom kan wel 450 liter water per dag transpireren en hiervoor heeft hij zo’n 1000MJ warmte-energie nodig (Bron: Bolund and Hunhammer, 1999). Warmte die dus uit de lucht wordt gehaald. Naast bomen en planten, helpt ook water om de temperatuur in de stad te reguleren. Een (groot) meer neemt in de zomer warmte op en geeft het in de winter weer af.

DE OPLOSSING?

Gelukkig heeft Berlijn ontzettend veel groene ruimte. Ik las ergens op internet dat een derde van het grondgebied van de stad uit parken bestaat! Aangezien we in september weer naar Berlijn op trainingskamp gaan, ga ik toch maar eens informeren of we geen hotel bij een van die grote stadsparken kunnen vinden! Hallo rust en koele lucht!