Regendans

De afgelopen maand zijn we drie weken op trainingskamp geweest in Livigno. Livigno is een Italiaans bergdorp op 1800m hoogte aan drie kanten ingesloten door Zwitserland en alleen te bereiken via bergpassen. Zoals je waarschijnlijk inmiddels weet houd ik enorm van de bergen, en ik heb dan ook erg genoten van dit trainingskamp. Frisse lucht, mooie (en lange!) fietsritten en ook nog eens een extra trainingseffect door de aanmaak van extra rode bloedcellen als reactie op het zuurstoftekort door de hoogte. Bovendien hadden we dit jaar alleen maar goed weer. Aangezien het daaraan nog weleens ontbreekt in Livigno (vorig jaar hebben we heel vaak in de kou en regen gefietst), was de zon iedere ochtend een reden tot vreugde!

Hoewel wij dus iedere morgen vrolijk werden van de zon, was dat niet overal het geval. Er heerst namelijk grote droogte in Italië. Gemiddeld over heel Italië genomen was de hoeveelheid neerslag in maart, april en mei bijna de helft van normaal (-52,3%, -40,3% en -51%) en ook in de voorafgaande wintermaanden was het droog (in december -67% ten opzichte van het gemiddelde). Dit heeft in verschillende steden in het weekend van 24 en 25 juni al tot code rood geleid (namelijk Turijn, Bolzano, Bologna, Brescia, Perugia en Ancona, Campobasso, Florence en Pescara) en Rome overweegt zelfs om water te gaan rantsoeneren. Uiteraard blijven de problemen niet tot de steden beperkt; landbouwgewassen verdrogen, de afvoer in de grote rivieren daalt tot onder de normaal gegarandeerde niveaus en zelfs de elektriciteitsproductie komt in gevaar doordat stuwmeren niet voldoende gevuld zijn.

Tot nu toe heb ik droogte in Italië altijd voornamelijk geassocieerd met het zuiden, maar het is dus duidelijk tijd om dit te heroverwegen. Ook in Trentino waar wij wonen, hebben we er namelijk last van. Zo kan ik bijvoorbeeld duidelijk aan het kleine stuwmeer in ons dorp zien dat het waterpeil veel lager is dan normaal. Lage delle Piazze wordt gebruikt om de wijn- en boomgaarden in de Cembra vallei van water te voorzien, om energie op te wekken, maar is ook als recreatiemeer belangrijk voor het toerisme. Met andere woorden, belangrijke sectoren in de regio worden geraakt door de droogte. Het waterpeil is momenteel zo laag, dat er geen water naar de Cembra vallei kan stromen en daarom moet er een pomp worden aangebracht in een nabije rivier. Kosten? €300.000,-. En dan te bedenken dat dit alleen een tijdelijke oplossing is. Een structurele oplossing, die met de doorgaande klimaatverandering steeds noodzakelijker wordt, kost €1.3 miljoen.

Maar gelukkig, de weergoden hebben de gebeden verhoord en de regendans die hier in de omgeving veelvuldig is uitgevoerd heeft gewerkt. De afgelopen week heeft het geregend. Veel geregend. Zeg maar gerust de hele dag. U kunt zich voorstellen dat ik dus ook deze week iedere dag blij wakker werd…