De ware vluchteling zijn wij

Wanneer wij leven op basis van sociaal gedrag, maar onze welvaart nog steeds wordt bepaald door organisaties onder een dictatuur van eigenbelang. Wanneer een vluchteling eindelijk de zee van egoïsme weet over te steken, maar in de fuik loopt van politieke onverantwoordelijkheid. Wanneer de overgrote meerderheid de waarheid niet recht in de ogen durft te kijken, maar wegkijkt. Dan weet je dat we de grens hebben bereikt. De grens van een niet houdbare manier van denken. Een werkelijkheid die snel plaats moet maken voor een nieuw perspectief. Zo niet, dan zijn wij zelf de vluchteling. Op de vlucht voor onze verantwoordelijkheid.

Symptoombestrijding
De afgelopen tijd is er al veel geschreven over de vluchtelingencrisis. De media worden gevuld met afgrijselijke foto’s waarvan de reacties soms nog afgrijselijker zijn. Daarnaast vervulde de vluchtelingencrisis een belangrijke rol in de politieke debatten. Zelf herinner ik me nog goed de foto van het jongetje. Het jongetje dat is verdronken in de zee van bekrompenheid die onze samenleving mede heeft gecreëerd. De foto werd vaak aangehaald tijdens discussies. Het deed een beroep op onze menselijkheid, maar al snel maakte dat gevoel plaats voor eigenbelang. Hoe gaan wij deze mensen opvangen? Dit kan ons land toch niet aan? Waar het landelijke debat zich richtte op de symptoombestrijding ging ik mij verdiepen in het achterliggende probleem.

Het probleem
400.000 Hiroshima atoombommen. Dat is de energie in de vorm van CO2 die wij dagelijks onze atmosfeer inschieten. Met als gevolg dat de laag die onze planeet beschermt dikker wordt en meer warmte vasthoudt. Het principe van de opwarming van de aarde is relatief simpel en in de ogen van sommigen ogenschijnlijk onschuldig. Maar wist jij dat met elke graad Celsius dat de aarde warmer wordt, 7% meer vocht de lucht in komt? Warme lucht houdt namelijk meer vocht vast. Vergelijk het maar met een douchebeurt waarin je douchescherm beslaat als gevolg van het water dat door de lucht beweegt. Wanneer je dit principe op een wereldwijd niveau toepast dan kun je stellen dat er veel meer hevige regenval ontstaat. Hetgeen we al bijna dagelijks in het nieuws lezen. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt ontstaat hierdoor ook juist enorme droogte. De warmere lucht onttrekt namelijk ook het vocht wat zich in de grond bevindt. Hierdoor wordt de grond droog en onbruikbaar. Dit scenario voltrekt zich in allerlei gebieden waardoor een vluchtelingenstroom als gevolg van klimaatverandering ontstaat. Mensen zijn genoodzaakt hun leefomgeving de ontvluchten.

De ongemakkelijke waarheid
Het dilemma roept veel emoties op, maar wat leert het ons? Als we in de spiegel van deze crisis kijken wat doet het ons dan beseffen over de manier waarop wij leven, de structuur van onze samenleving, ons bewustzijn? Je zou bijna zeggen dat we ons als samenleving schuldig zouden moeten voelen. Wij zijn immers met onze CO2-uitstoot mede de oorzaak van het feit dat mensen genoodzaakt zijn hun leefomgeving te ontvluchten. Niks is minder waar. We verwelkomen ze met varkenskoppen en grimmige protesten.

Een nieuw bewustzijn
De huidige ‘vluchtelingencrisis’ geeft aan hoe wij op dit moment leven. Het leek zo’n ver-van-ons-bed-probleem, maar inmiddels heeft het letterlijk onze grenzen van comfort overgestoken. En zelfs nu we hiermee geconfronteerd worden vallen we terug in onze oude gewoonte. Want er wordt alles aangedaan om de boot zoveel mogelijk af te houden, zodat deze mensen ons zo weinig mogelijk aantastten en wij verder kunnen gaan met onze destructieve levenswijze. Deze crisis biedt ons de kans om fundamenteel anders te denken in plaats van zelf de vluchteling te worden van onze verantwoordelijkheid.

Je ziet deze nieuwe onderstroom van verlichting al ontstaan. De kracht van ons ‘menszijn’ begint naar boven te borrelen. Mensen zijn bereid anders te denken en keuzes te maken op thema’s als energie en voeding. Neem verantwoordelijkheid. Denk grensoverschrijdend en de rest zal volgen. Over honderd jaar kijkt er namelijk een generatie terug op de geschiedenis van deze eeuw. Zij zullen zeggen dat in deze periode de mensen anders zijn gaan denken. Er werd afscheid genomen van een oud patroon en een nieuw bewustzijn deed zijn intrede. Wanneer we dit beseffen zal onze verandering haar grootste kracht kennen.

Milan van der Meulen - Duurzame Ondernemer bij enie.nl

mvdm.jpg