De stad van de toekomst

Ik schrijf deze blog vanuit Gangneung, de stad waar volgend jaar de Olympische Spelen worden gehouden. ‘Hè? De Olympische Spelen worden toch in PyeongChang gehouden?’, hoor ik u nu denken. Tot vorige week dacht ik dat ook. Nu ik echter hier in Zuid-Korea ben, heb ik geleerd dat het net even anders in elkaar zit. PyeongChang blijkt ten eerste geen stad, maar een district te zijn. Ten tweede liggen de ijs-venues net buiten dat district in de stad Gangneung. Aankomend weekend wordt hier het testevent voor volgend jaar gehouden, namelijk de WK afstanden. De techniek kan dan ‘in het echie’ worden uitgeprobeerd en wij kunnen ons alvast een beeld vormen van hoe het er hier volgend jaar uit gaat zien en even voelen hoe het ijs is.

Vorig jaar was ik ook al twee weken in Zuid-Korea. Ik schreef toen in mijn blog ‘Sharing Seoul’ over hoe de megastad Seoul met zijn 23 miljoen inwoners probeerde een deeleconomie op gang te brengen. Tijdens mijn research voor deze blog, stuitte ik echter op een nog veel ambitieuzer project. Op een drooggelegd stuk grond van meer dan 600 hectare en op zo’n 65 kilometer afstand van Seoul hebben de Koreanen namelijk een geheel nieuwe, futuristische stad gebouwd: Songdo. De Amerikaanse projectontwikkelaar Gale International, de IT-gigant Cisco Systems en de Koreaanse staalgigant en aannemer Posco, kregen hiervoor de opdracht een volledig connected (zoals dat heet) eco-stad te bouwen.  

songdo-blog-marritleenstra

Connected? Wat wordt er dan op elkaar aangesloten? In dit geval werkelijk alle denkbare informatiestromen. Zo hebben bewoners van Songdo een sleutelkaartje, zoals je die in hotels ook vaak hebt. Met dit sleutelkaartje kunnen ze niet alleen de voordeur van slot doen, maar ook het afval weggooien, de trein nemen of inloggen bij het ziekenhuis. Bovendien zijn zoveel mogelijk apparaten, voertuigen en gebouwen van sensoren voorzien. Op deze manier is het mogelijk om je verwarming aan te laten springen als je bijna thuis bent en kun je via je smartphone de gordijnen dicht doen, maar kunnen bijvoorbeeld ook de lantarenpalen feller gaan schijnen als je eraan komt. Alle data die op deze manier wordt verzameld wordt vervolgens aan elkaar gekoppeld. 

Het leuke is dat al deze technologie vervolgens wordt ingezet om het leven niet alleen eenvoudiger te maken (denk aan het geijkte voorbeeld van de boodschappen die bezorgd worden als de vaste dingen in de koelkast op zijn), maar vooral ook duurzamer. Zo kunnen afvalstromen bijvoorbeeld beter gevolgd, gescheiden en gerecycled worden en kan energie bespaard worden doordat veel processen automatisch geregeld worden en bewoners bewuster zijn van hun verbruik door de constante monitoring. Daarnaast kunnen verkeersstromen bijvoorbeeld zo geleid worden dat ze de minste uitstoot veroorzaken. Het minder leuke is het Big Brother gevoel. Als alle data wordt opgeslagen en geanalyseerd blijft er weinig privacy over. Hier in Zuid-Korea zijn er mensen die in zo’n omgeving willen wonen, maar ik betwijfel of dat in Europa ook zo zou zijn…